یکی از سوالات جالبی که پیش می آید اینکه واقعا انتهای کیهان چه شکل است ؟

لبه ی دنیا چطور است ؟ می تواند یک جسم سفت باشد یا یک پرتگاه به سوی کیهان دیگر .

برای این کار بهتر است از قدرت تجسم خود استفاده کنیم . یک بادکنک را در نظر بگیرید . یک بادکنک بسار بسیار کوچک و فشرده .

اگر شما تا بی نهایت کوچک شوید ، آیا هیچ لبه ای در آن می یابید ؟

حال تصور کنید با سرعتی بیشتر از سرعت نور بادکند با شود .

همانطور که بادکنک بزرگ و بزرگتر می شود ، سه بعد جهان هم نیز بزرگ تر و بزرگ تر می شوند .

تا جایی که شتاب آن به صفر برسد ، این شتاب از لحظه صفر بیگ بنگ وجود داشته .

هیچ لبه و پرتگاهی برای اجسام داخلی بادکنک وجود ندارد ، چون ماهیت وجودی اجسام داخلی بادکنک خود بادکنک هستند .

و چیز خارجی نیستند .

بیشتر بخوانیم :

جهان سازمانی به‌طور کامل پویا است. این جهان روزی آغاز شد. شاید با یک انبساط بزرگ ناگهانی ماده؛ و ممکن است روزی پایان یابد. در همین زمان (میان آغاز و پایان) با انبساط بیشتر جهان کهکشان‌ها از یکدیگر دورتر و دورتر می‌شوند. جهان با فعالیت و حرکت در حال بزرگ‌شدن است. ستارگان در تمام درازای زندگی‌شان منقبض، منبسط، و منفجر می‌شوند.

ماده ی قابل مشاهده در فضایی به وسعت حداقل ۹۳ میلیارد سال نوری گسترده شده‌است. احتمالاً بیش از ۱۰۰ هزار میلیون کهکشان وجود دارد که کوچک‌ترین آن‌ها ده میلیون ستاره و بزرگ‌ترین آن‌ها هزار میلیارد ستاره دارد. قطر یک کهکشان نوعی ۳۰٬۰۰۰ سال نوری و فاصلهٔ نوعی دو کهکشان مجاور ۳ میلیون سال نوری است.

نوشته جواد انصاری

دسته‌ها: دانش

0 دیدگاه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *